Іздеу

алған жоқ, тек ықыласына ырза болды. Тұяқ ауылына қайтарда Шекердікіне келіп, дәм ауыз тиіп, қош айтысты. Шекер қызымен тысқа шығып аттандырып:

- Келіп-кетіп жүр... Көрген жерде ауыл бар... Етігіміз болса саған тіктірейік,- дегенде:

- Е, нетсек, келмей енді...- деп Күнікей екеуіне кезек қарап, Тұяқ жүріп кетті. Тұяқ кеткеннен кейін етік жайынан сөз қозғалса, Шекер Тұяқты аузынан түсірмей:

- Шегебай қайда?! Оныкі Тұяқтың бір шанышқанына да тұрмайды,- деп мақтап жүретін болды.

Сөйтіп жүріп Тұяқ Күнікейді айттырды. Тұяқ - 6-7 қаралы кедейдің баласы. Мұрны кертеш, иегі кемиек бет-аузы құдды шөміш, мойны ішіне кірген. Бейнесіз-ақ жігіт. Сонда да Шекердің қолайына жақты. Шекердің айтуынша мұрнының да "дәнеңесі жоқ", қолы да "епсек", өзі де оны-мұныға "епті", мойны да "сұңғақ", өңі де "ақ құба" жігіт боп шықты.

 

- Иә, сөйт, қарағым!.. Мен де бір керегіңе жарармын... Тіпті таныс боп қояйық. Біздікіне келіп-кетіп жүрсейші. Байдікіндей ет-қымызымыз болмаса да, айран, шалабы-мыз, ықыласымыз болады ғой...- деп жылы сөздің де шетін сездіріп, бір-екі сиырдың ірімшігі мен қаймағын, қатығын аузына тосады.

- Ет, қымыз үнемі бола бере ме... Біз енді не қылып, атқа мініп, нетіп жүрген кісі емес... Бәрінен де адамның несі керек...- дегенде Шекер тартып отырған тарамысын тісіне қыстырып, әнтек қоя тұрып, құйқылжыған көзінің құйрығымен сұмдана қарап жымияды. Оны көріп Тұяқ та жымияды, балғасын қаттырақ сермеп, тізесін қимылдатып, қутыңдап қояды.

Не керек, Тұяқ бар өнерін кебіске салды, аянған жоқ. Шекердің де бұл кебістен аяғанын ит жесе болмай ма. Кебіс Шәмшидікінен аспаса, кем болмады. Тұяқ жарытып ақы

 

құйрығы құтқарсын ба, Тұяқтың жаман қарасын сезген соң, жатарда төсек-орын жоқтығын сылтауратып, байдың қонақ үйіне жіберіп жүрді. Әйтсе де көңіліне келіп қала ма деп, күндіз кебіс тігіп отырғанда Тұяқтың үй ішін, малын, ауыл-аймағын сұрап, әлі күнге қалындық айттырмай жүргенін де сөз қылып:

- Жігіт адамға қыз табылмаушы ма еді...- деп көңілдендіріп, есек дәмелі қылып қояды. Күнікей жоқта өзінің де жайы-күйін сөйлеп, осы бір-екі күшік болмаса, жаман қойшыға әлдеқашан тұрмайтынын, Күнікейін жыламайтын теңіне қоскысы келетінін білдіріп, ара-арасында:

- Ерегестіргенде Шәмшидікінен асырып жіберші. Тағаң жетсе, өкшесін оныкінен пышақ сыртындай болса да артық сал. Әйтеуір өнеріңді аяма, қарағым!- деп бір ескертіп өтеді.

- Бар өнер болса, сізден несін аяйық,- деп, Тұяқ ыржиған болады.

 

- Несі бар, "Ердің құны, нардың пұлы" деймісің?- деп Шекердің де жыны ұстап, бастырмалатып шығып кетті.

Шекер келе сала жаман әбдіресін бүйі тигендей астан-кестен ақтарып, "төрт қой, төрт киімнің" біреуін суырып алды. Ол Құлтуманың байдікінен алған бас ұлтаны еді. Кебістің сайманы онымен түгенделе ме? Шекер ауылды қыдырып жүріп, көттік тақа, сірі, ішпек тәрізді жабдығын тауып алды. Шарық жіп бақалшыдан - тарамыс өз үйінен шықты. Барды да Тұяққа сөйлесті. Ордабайдың етіктерін бітірген соң, Тұяқ Күнікейге кебіс тікпекші болды.

Он шақты күннен кейін Шекер Тұяқты төрінің алдына отырғызып, өзі - тарамыс, Күнікейге шарық жіп ширатқызып:

- Қарағым, оңдап тік! Бар өнеріңді сал. Шәмшидің кебісінен асырмасаң, кем қылма...- деп тақымдап, қайрап, қадағалап отыр.

Қиядағыны көретін Шекердің қырағы көз

 

қасы-көзімен көрсетіп, өзінше өте әдемілеп суреттеді.

Байсалды кісімсіп, Күнікейге: "Көрсе қызарсың-ау" деп отырса да, аздан соң өзінің де әуесқойлығы ұстап, бір жұмысқа барған кісі боп Шекер байдікіне жөнелді. Келсе, сыңар кебісі Шәмшидің алдында - қолсандығында қаздиып тұр екен. Шекер жанына барып, кебісті алып айналдырып қарады, көбінесе өкше жағына көз салды. Жарма көттік қылып, қызыл-жасыл шарың жіппен иттіс шалып, сірісін қошқар мүйіздеп қойып, тақасын шоңқита қаза мінеп тастаған екен. Кебіс жұтынып тұр. Шекер керіп-керіп, демін бір-ақ шығарды: кебіске қызығып, күншілдігі қозып кетті.

- Күнікейге мен де осындай бір кебіс тіккізіп берейінші,- деді.

- Тіккізсең, шамаң келеді ғой!- деп: "Саған арам болар" деген кісіше, Шәмши қасын керіп, төменгі ернін бұлтың өткізді.

 
Еще статьи...
Асыл сөздер
imageimageimageimageimageimage
Кітаптары
Театр